De regen gutst uit de donkergrijze lucht en de eiken voor het huis hebben moeite de harde wind te trotseren.
Ondertussen lijkt het in de wereld ook te stormen.
Facebook loopt over van steunbetuigingen, van angst en ook van haat. Nadat ik mijn telefoon even naast me neerleg en het gebeuren in Parijs op me in laat werken, merk ik zoveel emoties binnenin me op.
Ik drink mijn kopje thee en besef hoe het me verwarmd en wat rustiger maakt.
De waarheid niet ontkennen maar relativeren zodat de ernst draagbaar wordt en er met hoop gekeken kan worden naar wat er nog wel mogelijk is.
Weten dat de media vooral de negatieve berichten deelt en proberen vast te houden in dat er echt veel goedheid op deze wereld is. Hopeloosheid, haat en onverschilligheid zijn, ook al snap ik het wel, niet de juiste wapens om dit tegen te gaan.
Ineens komt er een gedicht naar boven dat ik lang geleden gelezen heb, en wat tot nu toe altijd mijn lievelingsgedicht is geweest.
Volgens mij is het van Loesje. Helaas kan ik nergens een voorbeeld op internet vinden en al helemaal geen verwijzingen. Ik schrijf het voor je uit:
Wie jouw Jij is, kan je voor jezelf invullen,
maar vanochtend is dat voor mij: Mijn geloof in de goedheid van mensen.
Hoe tegenstrijdig het ook mag klinken...
Het is het enige wat genoeg kracht heeft om dit tegen te gaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten