Langzaam slenteren we in het hete Figueres, Spanje, over een gezellig rommelmarktje.
We kletsen voluit want onze hersenen lopen op volle toeren.
Die ochtend zijn we naar het Salvador Dali museum geweest en dat heeft ons flink aan de neuronen gekieteld.
We halen er allebei dingen uit voor ons eigen dagelijkse leven in Nederland en zijn verrast wat voor heerlijke impuls van inspiratie zo'n kunstenaar je kan geven.
Met dat gevoel lopen we het marktje op en zijn we allebei in onze nopjes.
Tijdens deze vakantie heb ik gemerkt dat het Spaans praten mijn vriend beter af gaat dan mij.
Ik probeer af en toe wel gesprekjes aan te gaan met de obers en winkeliers maar hoop dan vurig dat mijn Spaanse gespreksgenoten dan wel net die ene zinnetjes gebruiken die ik ken, want als ik iets anders hoor, klap ik dicht.
Ik probeer wel wat uit en bestel soms wat om te oefenen. Mijn charmante taalcoach voor de middag/liefde van mijn leven, springt bij indien nodig.
Toch valt het niet mee. Als ik even een andere kant op struin dan Ruben, kom ik enerzijds wel lekker in een flow van rondneuzen in geinige oude spulletjes, maar anderzijds hoop ik ergens dat ik toch niet iets tegenkom wat ik wil hebben..
Want durf ik dan wel zelf een Spaans gesprekje aan te gaan?
En dan gebeurt het;
Ik zie hele toffe tinnen blikjes...
In allerlei mooie kleuren, met mooie prints en lettertype...
Van die blikjes voor bijvoorbeeld sigaren, schoenenwax of LP-speler-naalden...
En laat dit nou net iets zijn waarvan ik nog niet zo lang geleden heb besloten;
Daar wil ik een verzameling mee beginnen! Word steeds zo blij als ik ze zie, waarom hier dan niet iets mee doen?
Te midden van het rommelmarktje bedenk ik me dat de verzameling dan toch ook wel groter moet worden als de 3 exemplaren die ik nu heb..
Maar hoe pak ik dit aan?
Ruben is er inmiddels bij komen staan en ziet me kijken, moedigt me vriendelijk aan, en uit een ooghoek zie ik de verkoper steeds dichterbij komen...
Het zweet breekt me uit. Wat als ik tijdens het gesprek vastloop? Ik word dan wel geholpen maar wil geen flater slaan...mijn ademhaling gaat sneller en sneller...
Het lukt me niet al die nare gevoelens onder controle te krijgen...
Het denken vertroebelt..de hartslag loopt op...
Snel mompel ik tegen Ruben: Oh nee joh, zo leuk zijn ze niet eens.
En schuifel ik met licht rode wangetjes weer van het kraampje weg.
Even later baal ik daar ontzettend van:
Dat ik mezelf zo voor de gek hou! Dat ik me zo laat tegenhouden door wat eigenlijk niets meer dan gezonde spanning is voor een nieuwe situatie.
Maar eigenlijk is het toch op verschillende manieren wel herkenbaar:
Het is herkenbaar omdat ik dit vroeger ook vaak voelde;
Stond ik bij de leraar aan zijn bureau om hulp te vragen over een som...
Mopperde hij hardop door de klas heen dat die som toch hardstikke simpel is!!!
Dat hij niet snapt dat ik hem niet eens kon maken.
" Kom op Daphne" zei hij " 13 min 8: Dat is toch MAKKELIJK!!??"
Waarna het ineens leek alsof er niets meer in mijn hersenen gebeurde en het denken onmogelijk leek...
Ook is het herkenbaar omdat ik het vaker heb gehoord bij de mensen om mee heen;
Ook al heb je het nog zo goed ingestudeerd;
Je kan keihard dichtklappen als er voor je gevoel teveel druk op zit.
Op de terugweg in de auto kijk ik wat naar buiten en overdenk ik de middag...
Ik haal mijn enige vangst van het rommelmarktje uit een klein wit tasje. Rustig bekijk ik het.
Het is een mega schattig soort ouderwetse rekenmachine, genaamd The Educated Monkey. Ik had het gelijk bij het eerste kraampje gekocht.
Vast gewoon een nieuw model maar wel gebaseerd op wat vroeger gebruikt kon worden om te rekenen (optellen/aftrekken/delen/etc) en zelfs om spelletjes mee te doen.
Ik kocht het gelijk omdat ik het mooi vond en ergens ook omdat het me raakte, al wist ik toen eigenlijk nog niet zo goed waarom.
Het lukte me tijdens het kopen, bedenk ik me nu, zelfs om het meerendeel van het gesprek zelf te voeren met de verkoper!
Terwijl ik in de auto zit frummel ik wat aan de poten van de aap en lees ik de handleiding wat vluchtig door.
Ineens valt mijn oog op de volgende zin:
It makes no difference to the monkey whether childeren are bright of silly.
He never loses patience at having to answer their questions..
Het lijkt ineens of ik meer lucht krijgt en zonder het te kunnen uitleggen,
begrijp ik dat situaties die je als volwassene mee kan maken,
zomaar iets kunnen repareren uit je jeugd.
Alsof je ermee afrekent...